Cañón del Sumidero
06-06-2002
Vandaag is het zover, we gaan naar de Cañón del Sumidero. Verzamelen om 9
uur in de ochtend(wat voor ons nog steeds niet zo aanvoelt). Samen met een Spaans
stelletje worden we in een auto gedirigeerd. We moeten dik 1,5 uur karren
dus dat wordt feest. Wouter heeft het geluk dat ie zijn lange stelten onder het
dashboard kan steken. Achterin zitten we bij elkaar op schoot zodra we een bocht
doorgaan. De rit voert ons weer langs prachtige stukken natuur en door kleine
dorpjes. Het Spaanse stel blijkt op huwelijksreis te zijn. Zij probeert in haar
beste engels zich verstaanbaar te maken. Ons Spaans wordt al wat beter dus de
communicatie verloopt redelijk "soepel".
Bij aankomst worden we bijna direct in een zwemvest gehesen en voor we van de
schrik van de wel heel erg kleine boot kunnen bekomen zitten we er al in. Wouter
presteert het om er zowat aan de andere kant weer uit te stuiteren. Gelukkig
zijn er voldoende welwillende handen die Wouter in de boot weten te houden.
Resultaat: een paar stevige blauwe plekken op beide armen. Na het lossen van de
trossen spurt de boot er met plm.50 km per uur vandoor. Het voelt alsof we
worden gelanceerd.
We zijn terug in de oertijd, horen apen schreeuwen, zien pelikanen vliegen en gieren cirkelen hoog boven ons. De gids voert ons tussen enorm hoge, steile en indrukwekkende rotswanden door. Deze prachtige rivier slingert zich rustig en loom door een landschap wat uit de oudheid stamt. Hier en daar maken we een stop om een bijzonder stukje van het landschap te kunnen bekijken. Een zwamachtige levensvorm, in de vorm van een enorm gezicht heeft zich tegen de rotswand genesteld. Tientallen meters hoog. Wouter vindt dat het gezicht lijkt op Jabba the Hut uit Starwars. Even verderop stoppen we voor een mineralengrot met een offerplaats van Chiapas- indianen. Deze indianen zijn in de tijd van de Spaanse inquisitie massaal van de hoogten gesprongen omdat zij de dood verkozen boven onderwerping aan de Spanjaarden. Terwijl wij er varen stellen we ons dit voor en worden we triest.
In de sprookjesachtige lichtval zien we reigerachtige witte vogels een dans doen op het water. Het voelt alsof we in trance zijn, er bestaat geen andere wereld meer. Alleen de Cañón en het leven daar. Elke rotsspleet kan een geheim verbergen.
Aan het einde van de cañón komen we met een schok weer in het hier en nu. Een enorme dam sluit de cañón af. Erachter ligt een militair terrein. Rechts van ons is een baai met pleister - plaats. Hier houden we pauze.
Een half uur later na een koel drankje en een gezellig gesprek met de Spanjaarden vertrekken we op de terugweg. Door de onderbreking zijn we het oergevoel een beetje kwijtgeraakt. Neemt niet weg dat we nu op een andere manier kunnen genieten van de tocht. We zien krokodillen zwemmen en zonnebaden. We naderen tot op 2 meter (hapafstand) van een enorm exemplaar. Dan gaan we in een ruk door naar de afmeerplaats. Jammer, we hadden er wel langer willen zijn.
Op de terugweg naar San Cristobal maken we een stop in Chiapa de Corzo waar op het Zócalo een fontein "Fuente Mudéjar" gebouwd is in veel verschillende stijlen. Gotisch, Moslim en Renaissance wisselen elkaar hier duidelijk af. Hier is het weer tijd voor een verfrissing en natuurlijk een wandeling. We zijn nog teveel onder de indruk van de Cañón om hier volop van te kunnen genieten. Ruim een uur later zijn we weer in ons hotel.