Copan

De Tweede Cultuurshock

Gelukkig beschikte de eigenaresse van eerdergenoemd hotel over een piekfijne droogtrommel, die na wat overuren, er voor zorgde dat wij de volgende ochtend weer droog op pad konden.
Onze weg vervolgde zich naar Copan. Een van de weinige toeristische plekken die bekend zijn in Honduras. Bekend om zijn ruïnes, is dit de trekpleister voor iedere echte toerist in Honduras en aangezien wij dus echte toeristen waren, moesten we er even zijn. Het eerste wat ons overkwam toen we aldaar de bus uitstapten was dat we niet een keer, maar wel drie keer binnen twee uur belazerd werden.
Er kwam een "behulpzame burger" op ons af, die ons wel aan een hotel zou helpen. Het was allemaal vol, excursies van scholen, vijf bussen net aangekomen, bladiebladiebla..... Bij het eerste hotel was het dus vol. Terwijl wij verder op zoek gingen, werden we terug geroepen door de eigenaar. Hij had, mits het voor een nacht was, toch nog wel een kamer voor ons. De kamer was de volgende dag gereserveerd, maar als we er op tijd uitwaren, kon hij ons wel helpen. "Het is overal vol en ik vind het zielig om jullie zo te laten sjouwen door heel Copan". 
Wij natuurlijk heel dankbaar inschrijven en de kamer in. De kamer was vrij klein en de prijs was hoog. 350 quetzal.(plm. €50,--)
Het toilet was zo klein dat je er scheef op moest gaan zitten. Het geheel werd afgerond door een constante temperatuur van 38 graden Celsius, of de gebrekkige ventilator nu aanstond of niet.
De aardige medeburger was zo vriendelijk om een van onze tassen naar boven te brengen en als een echte liftboy de kamer voor ons te openen.
Hij vertelde ons dat er, als wij morgen verder wilden trekken,  aan het einde van de middag een shuttlebus zou gaan naar Rio Hondo (Guatemala, in de richting van Tikal, waar wij ook wilden rondkijken.). We moesten dan wel even boeken. Hij zou er ons wel heenbrengen. Annemarie besloot om mee te gaan, daar Wouter eerst zijn diaree even de vrije loop moest laten. Na een kwartiertje kwamen ze weer samen in het hotel. De burger zou ons morgen aan een goedkope gids helpen als we de ruines nog wilden bezoeken en ging fluitend weg. Anne had met succes de shuttlebus geboekt met, naar het verhaal van de touroperator, een aansluitende rit naar Tikal. Het geheel kostte dan ook maar 600 quetzal (u raad het al.......€90,--. Koopje voor zoveel kilometers.).
We gingen eens rondkijken in het beroemde Copan.
Na de hoofdstraat  te zijn doorgelopen leken we in een attractiepark terecht te zijn gekomen, waar ieder moment de finaleparade van Euro Disney zou kunnen passeren. Het enige wat miste was de attracties. In schril contrast met de rest van het Honduras  wat wij gezien hadden, was er geen huis wat enig verval vertoonde, alles leek eergisteren te zijn opgebouwd, inclusief het grote plein wat blonk in de zon van namaak en nieuwigheid. Het aantal echte inwoners weten we niet. Er liepen alleen horden toeristen, kooplui en gidsen. In een klein cafeetje een ijsthee gedronken die zo lauw was dat het de naam niet waard was. Toen we moesten afrekenen leek het alsof we een fles champagne hadden gedronken.
Dan maar een beetje sjoppen. Het leek Valkenburg wel. Overal stond in alle talen "De groeten uit Copan" op. We raakten aan de praat met een fransman, die de eigenaar was van een van de weinige projectmatige winkeltjes, die wel iets goeds probeerde te doen voor de lokale bevolking. Wij vertelden hem eerlijk wat wij vonden van Copan. Zijn reactie was dat je inderdaad op de hoek van elke straat beduveld kon worden. Hij vroeg ons naar de prijs van het hotel, en pakte een lokale gids erbij. Daarin stonden de vastgestelde prijzen vermeld per hotel. Het bleek dat wij 100 quetzal teveel hadden betaald. Ook het buskaartje ging onder de loep. Het bleek dat wij een kaartje hadden voor een busrit naar Rio Hondo, waarop vermeld stond dat we een aansluiting zouden hebben naar Tikal. (Niet bij de prijs inbegrepen.). Wij laaiden als vuur. Rechtsomkeert naar het tourbureau. Helaas, gesloten. Morgen om acht uur weer open.
Wij naar de eigenaar van het hotel, die de gage al binnenhad wegens vooruitbetaling. Deze beweerde dat het nu hoogseizoen was en dat de prijs dan hoger was. Aangezien we al door hadden dat Copan afgeladen was hebben we hem zijn extra maar laten houden. Op zoek naar eten...... Een leuk restaurantje, net buiten het centrum bood uitkomst. Het was happy hour, de Margarita´s waren halve prijs, de muziek was goed en uit de keuken kwamen de lekkerste geuren. Een maal over de drempel worden we in het Nederlands begroet door een stelletje aan een tafel. Het eten besteld en twee Margarita`s. Deze werden in plastic glazen geserveerd. Het eten stond nog niet op tafel of de Nederlandse dame die ons begroette kwam even vragen of het lekker was wat wij hadden besteld.
Wouter die best die mensen behulpzaam wilde zijn bij het maken van hun keus zei: Die biefstuk die ik heb gaat wel, maar die soepkip van Annemarie is eigenlijk niet te eten.
De dame bleek dus dit restaurant drie jaar geleden te hebben overgenomen. Zij wilde de kip proeven, en na een hap vertelde ze ons dat deze zo hoorde te zijn. Zelfs Japanners die hier werkten kwamen er speciaal voor hier......
Terwijl onze hap langzaam koud werd vertelde de dame ALLES wat er in de afgelopen drie jaar gebeurd was. Daarna konden we heel snel ons eten naar binnen werken en maken dat we wegkwamen, voordat zij opnieuw zou beginnen.
De volgende ochtend naar het reisbureautje waar we na veel gezus en gezo eindelijk onze boeking ongedaan konden maken. De dame achter de balie gaf met een zuur gezicht ons het geld terug. Snel onze tassen ingepakt en naar de rand van het dorp gelopen. Daar het aantal reisdagen toch vrij krap was besloten we Tikal over te slaan en naar Antigua te gaan. We hadden al geen zin meer om de ruïnes te bezoeken. Voor wel veertig hele quetzales stonden we in Guatemala, alwaar de bus Guatemala City nog geen 100 Quetzal kostte. daarvandaan voor acht quetzal naar Antigua.