De vulkaan 

Om 13.00 uur precies stonden we klaar bij de touroperator.We dachten even dat we de enigen waren want er was niemand. Om 13.15 druppelden er nog wat mensen binnen. Om half twee wareb we compleet en eindelijk om 14.00 uur konden we vertrekken. Het gezelschap bestond uit 1 Amerikaan en 2 Italianen ,1 Engelsman en 3 Hollanders waaronder wij. Het Italiaanse stel was net een week geleden getrouwd. De Engelsman, Bob, blijkt de vriend van de Hollandse dame ,Trea. Ze hebben elkaar in Afrika ontmoet tijdens hun werk als ontwikkelingswerkers. Een gezellig stel met een prettig gevoel voor humor. De Amerikaan was zwijgzaam en lag al snel te snurken op de achterbank . Het Italiaanse stel knuffelde de hele reis. Het is dik 1,5 uur rijden over niet al te beste wegen. Het laatste stuk is steil omhoog de vulkaan op. Het regende en de club werd wat onrustig want in de stromende regen een klim maken van 2 uur is niet niks. Na 10 meter klimmen was de regen voorbij. We zaten boven de eerste wolkenlaag . 

Het tempo lag hoog en de weg is glad en steil. De nodige obstakels zorgden voor moeilijkheden. Het uitzicht is meer dan de moeite waard. Niet alleen het uitzicht was adembenemend maar ook onze luchtwegen gingen zwaar in protest. Na 10 minuten klimmen hieden we een pauze om een fosfaatmeer te bekijken en vandaar uit kan je Guatemala city zien liggen. Op 37 km afstand. Wij kwamen als laatste aangehijgd en gehoest. Onze pauze was dus rap voorbij want daar ging het alweer verder. Wat voor ons een half uur leek was in  feite 10 minuten. De volgende stop, we waren nog verder achterop geraakt. Hier keken we tegen de vulkaan aan waaracher Antigua ligt. De groep moest op ons wachten. Weer te snel voor ons werd de tocht vervolgd. We kregen het benauwder en Anne zag zwart voor de ogen. De gids vertelde ons dat dit nog maar het eerste deel van de klim was. Boven wordt het steiler en door de as moeilijker begaanbaar. Een korte tijd later haalde Wout Anne over om samen terug te keren. Dit kost moeite want Anne moest en zou de vulkaan zien.Wout:" Anne, dit gaat niet goed, je bent te ziek, kom op we gaan terug."  Anne:"Neehee ik wil de krater zien en de lava, we zijn er bijna.." 10 meter en een hoestbui later: Wout:  "Anne, we moeten nog 1,5 uur klimmen, wees verstandig".  Anne: Ja maar ik wil het, ik wil het, ik wil het, we zijn er echt bijna". Wout pakt Anne bij de schouders en draait haar om. Anne:"Ok, Ok, maar ik baal als een stekker en ik wil nog steeds de krater zien". Wout: "volgend jaar gaan we terug en dan gaan we het komende jaar trainen". De rest van de groep was allang buiten zicht en we aanvaardden de terugtocht.

Bij het uitkijkpunt troffen we de volgende groep aan op weg naar boven. Ook hier zat iemand bij die de tocht te zwaar viel.(Suzy uit Australië) We gingen  samen met een gids terug. Hij had een walkie talkie bij zich waar hij de rest van de groep mee kon informeren over onze terugtocht. Suzy blijkt de dag ervoor te zijn aangekomen en ze had last van een jetlag. Beneden lieten we ons het bier goed smaken.  We kletsten wat met Suzy en de gidsen die er rondhingen. Suzy had sjans met de man die ons naar beneden begeleidde. Ze sprak geen Spaans en vroeg om hulp. We vertelden hem dat Suzy's vriend in Australië was en niet mee kon op vakantie. De resterende 2,5 uur zijn snel voorbij. Wederom hoosde het. We kropen met zijn allen in de bus en de tweede raftpartij begon. Doodmoe vielen we in ons bed. De volgende ochtend moeten we helaas vertrekken naar Guatemala city. Vandaar uit gaat de reis naar San Cristobal.