10-06-2002

Bij deze:

Een heel hoofdstuk gewijd aan dit etablissement.

We zijn weer eens op zoek naar een goeie hap eten, en geloof ons, het is niet echt makkelijk om bij de lokale eethuisjes een beetje groenvoer te krijgen in San Cristobal. Sowieso is het eten in de niet 5 sterren hotels niet echt bijzonder. Wij dus zoeken. een beetje verder lopen als de rest van de dagen, misschien brengt dat wat anders als anders. Uit een der deuren van de vele restaurantjes in Calle Francisco I. Madero, klinkt zowaar Jimmy Hendrix. Wij toch even onze nek omdraaien, (zonder veel hoop). We zien een wonderlijk restaurantje met 12 tafeltjes, heel veel vlaggen, posters en wandschilderingen aan de muur. Onze eerste stap over de drempel is de entree in een echt flowerpower jaren '60 gebeuren.
Voordat we echt goed rond hebben kunnen kijken komt er een replica van Bob Marley, Alberto, op ons afgestuiterd, (waarschijnlijk was ie een keer te heet gewassen, hij is maar 1,55 m.). Wij worden naar een tafeltje geleid, en er komt een vrouw van de zelfde lengte, Rosina, op ons af, en geeft ons een menukaart waar je eerst je ogen even op moet scherpstellen. Laten we onze dorst eerst maar eens lessen. Gezien de voorgaande cocktails, ter grootte van een vingerhoed, verwachten we dus ook niet meer, maar we hebben toch wel zin in iets lekkers.

We bestellen een Daiquiri Lime. Komt er een echt LONGDRINKGLAS, met veel echt ijs en een ongelooflijk lekkere cocktail op tafel, die ons doet besluiten om ook het eten maar eens te proberen. Anne kiest een pasta met champignonsaus, Wous gaat voor de biefstuk met frieten en sla.
Alberto vliegt van tafel naar tafel, als een echte Speedy Gonsalez, ondertussen acrobatische toeren uithalend met borden, bestek, asbakken, kinderen en alles wat 'm maar voor handen komt. De muziek gaat over in Pink Floyd, The Doors, Led Zeppelin, John Lee Hooker..... De avond vordert, De pasta is een beetje kaal, wel veel en lekker. De biefstuk is gepaneerd (breaded), met veel verse sla, en home made friet. Smullen, genieten van het bijna balletachtige teamwork, wat op serveren lijkt. Het publiek bestaat uit vele nationaliteiten, (lonely planet lezers!).Een dame komt op ons af, en vraagt om een sigaret, babbelt wat met ons en vraagt of wij bij hun aan tafel komen zitten.Wij denken dat dit wel gezellig kan gaan worden en gaan bij hun aan tafel zitten. Wij blijken aan te schuiven bij een typical Englishman (probably a "John") with a stiff upper lip en een Japanse dame uit Hawaï (Keiko).
Er volgt een hoogdravend intellectueel gesprek over de moeilijkheidsgraad van verschillende talen tussen  John en Keiko, waar wij dus voor spek en bonen bij zitten. Wij begrijpen dat we de avond van de dame, die dus eigenlijk niet rookt, daar ze de rest van de avond geen sigaret meer opstak, iets kunnen veraangenamen. De avond vordert, het is gezellig aan het worden... We hebben het over vanalles en nogwat. Politiek, economie en het weer vlogen over de tafel, net als de Daiquiri lime. 

Bij het afscheid komen we niet weg zonder vette knuffelpartij met Rosina en Alberto, die volgens zijn zeggen de avond van zijn leven heeft gehad, en zich zo close to us voelt, a real connection... We maken nog even kennis met de eigenaar, een echte rastaman Mario Burgus en Francesca Albini.

De volgende avond besluiten we hier ons laatste avond maal in San Cristobal ook te nuttigen. Het is een wat slome avond. Alberto en Rosina kunnen hun energie niet kwijt omdat er te weinig publiek is, maar ze doen toch hun best. Later op de avond als men net van plan is de toko te sluiten, wordt het toch druk. Het spektakel begint opnieuw. We raken aan de praat met Ellis en Marcel, die de avond te voren ook hier gedineerd hebben. Beregezellig is het. Alberto en Rosina komen ook aan tafel zitten, we drinken een paar glazen. Alberto vraagt aan ons vieren of we na het sluiten van het restaurant mee willen gaan naar zijn huis. We besluiten mee te gaan, hij woont een paar huizenblokken verderop. Onderweg naar zijn huis komen we een vriend van Alberto tegen, Christian, (uit Zwitserland), gaat ook mee.

Met 3 literflessen bier onder de arm stuiteren we eerst door een aarde donker gangetje, gekeeld door waslijnen en struikelend over drempeltjes komen we op een binnenplaatsje. Op het binnenplaatsje staat een schuurtje. Het huis van Alberto. Het is een kamertje van 2,5m bij 2,5m, roze wanden, metalen dak en een heel dun stuk schuimrubber op de vloer wat doorgaat voor matras. Na een uurtje over het leven van Alberto te hebben gehoord, (nog steeds een heel druk mannetje), een bezoek aan het toilet wat aan de overkant van het binnenplaatsje staat, gaan we met ons vijven naar onze hotels. Ellis en Marcel hebben een fly en drive vakantie en moeten morgen weer een stuk rijden. Wij moeten nog van alles voorbereiden voor we de bus van vijf uur 's middags kunnen pakken naar de grens van Guatemala.

Mocht je je ooit in San Cristobal of omgeving bevinden dan is een bezoek aan ElGato Gordo bijna een verplichting. (Zie de Lonely Planetguide of Mexico).

Ellis en Marcel, ¡bedankt voor een gezellige avond!