The Final Trip, 

Na 6 weken dan toch nog het laatste verhaal. Het duurde een hele tijd voor we ons fit genoeg voelden om dit verhaal vast te leggen.

Vanuit San Cristobal de las Casas zou de bus er 14 uur over doen om in Mexico stad aan te komen. Volgens onze berekening zouden we dan 2,5 uur hebben om op het vliegveld te komen. Een ritje van een kwartier vanaf het busstation. Leek ons een eitje.

Wij met de taxi naar het station in San Cristobal, bleek de bus een vertraging te hebben van 3 kwartier. Dat gaf ons de tijd om nog even rond te hangen en rantsoen in te slaan voor onderweg.  Gelukkig hadden we goede plaatsen. Eerder deze reis hadden we de pech om naast het toilet te zitten. Megastank.

De rit zou lang gaan duren dus we pakten de diskmannetjes, film-en fotocamera erbij. Na een poos werd de bus aangehouden door de migratiedienst. Controle van paspoorten, bagage en mensen. Het duurde een half uur. Verder ging het. Na een uurtje wederom controle door de migratiedienst . 3 kwartier later mochten we vertrekken. Fijn zo'n busreis... Na 2 uur u raad het al... migratiedienst....stop... controle!!! Dit gebeurde die nacht een keer of 5.

Om 24.00 uur een plas pauze van een uur. Eten en drinken bij een vreetschuur/ gaarkeuken langs de weg. Anne ging plassen, Wout lag te pitten.  Anne haalde wat te eten en vooral veel water. Verder ging het weer. Dommelen, babbelen, beetje lezen en vooral veel migratieagenten.

Na de zoveelste controle was het wel duidelijk dat we ons vliegtuig gingen missen. De eerste paniek ebde snel weg omdat we er geen van beiden toch iets aan konden veranderen. De bus ging niet ineens sneller rijden en het vliegtuig zou niet op ons wachten. Neerleggen bij de situatie dan maar.

Om half 12 kwamen we aan op het vliegveld, 2,5 uur te laat en doodop van de reis in de bus. We sloten aan bij een enorme rij van mensen die naar Houston en Miami gingen en moesten inchecken. Na een dik uur wachten waren we aan de beurt. Het kostte veel moeite om de dame in kwestie uitgelegd te krijgen wat het probleem was maar toen ze het begreep boekte ze onze tickets om naar een vlucht voor de volgende dag. Pfff gelukkig dat was geregeld. Nu nog een hotel en dan ....slapen, slapen en slapen. Maar eerst fatsoenlijk eten en een bak koffie.

Wout had bij de touristinfo geïnformeerd naar een hotel en meteen  maar geboekt. en een taxiticket gekocht. Geweldig. Wij in een taxi  naar het hotel. Bleek een supermodern  torenhoog gebouw . Spiegelglas en een glimmende balie.

Eindelijk konden we onze spullen op het bed gooien en er zelf naast gaan liggen, heerlijk. Na een tijdje wilde Anne een stukje film kijken wat ze gisteren had opgenomen. Ze pakte de cameratas ( dacht:' wat rammelt dat ding raar') maakte hem open en zag een kei en geen camera... verbazing, ongeloof, woede en verdriet. Wout keek inmiddels of de rest er nog was en dat bleek niet zo te zijn. Weg diskmans, fotocamera, mobiele telefoon en alle bijbehorende adapters. Geluk bij dit ongeluk was dat we in elk geval de laptop nog hadden. Geschokt staarden we elkaar aan en begonnen tegelijkertijd te praten over aangifte doen en de verzekering bellen.  We concludeerden dat het in de bus moest zijn gebeurd en dat de dief er aardig de tijd voor had genomen. De wisseltruc met de steen en het uitzoeken van de adapters kost toch echt wel wat tijd. Plus dat de dief wist wat we bij ons hadden ,omdat ie precies datgene wat we gebruikt hadden in de bus, had meegenomen.

We besloten om voordat we aangifte gingen doen eerst kasteel Quepaltepec te bezoeken omdat dat vroeg zou sluiten. Een kasteel, zoals  het Loo in Apeldoorn, gelegen op een berg. Prachtig ingerichte kamers.  Enorme ruimtes vol antiek meubilair. Gouden koetsen en meer van dat spul. Een galerij met glas in lood taferelen, allemaal religieus. Om het kasteel heen natuurlijk weer de gebruikelijke standjes waar fanatiek zonnebrillen, leren tasjes enzovoort aan de man/ vrouw werden gebracht. Het leek wel kermis. Suikerspinnen eettentjes en een heus toeristentreintje waar je je mee naar boven naar het kasteel kon laten brengen. 

We kwamen langzaam weer een beetje tot onszelf en gingen op zoek naar een politiebureau. Met een taxi lieten we ons erheen brengen, dachten we. Het bleek dat de taxichauffeur een agent kende die engels sprak. Hij bracht ons naar een straathoek waar de bewuste agent ons vroeg in te stappen. Hij scheurde ons met zwaailicht en al dwars door de stad naar een dependance waar ook weer een agent zou zijn die engels sprak. We voelden ons wel wat crimineel in die wagen achter de tralies. Aangekomen bij het bureau nam de agent hartelijk afscheid van ons en waarschuwde nog voor het humeur van sommige agenten. Hij legde uit dat we ons daar niets van aan moesten trekken. Wij naar binnen en na een half uur wachten kwam er iemand op ons af die het hele verhaal aanhoorde en met formulieren aankwam die we moesten invullen. Dit nam een tijdje in beslag. Daarna moest het hele verhaal nog een keer verteld en toen moest er iemand komen die het hele epistel ging typen terwijl de agent die ons hielp het vertaalde. Dat duurde ook weer een fikse tijd. Al met al waren we zo'n 2,5 uur bezig, vooral met wachten. Na ondertekenen van het getypte konden we gaan.

Honger en dorst dreven ons terug naar het hotel waar we aten en nog een borrel dronken. De ober had geen kaas gegeten van service want hij bracht de wijn pas na de maaltijd. Later op de avond kwam hij ook nog vragen om een fooi omdat zijn dienst erop zat. Mwah we hebben er smakelijk om gelachen. Anne heeft hem nog de stuipen op het lijf gejaagd door erg bot tegen hem te doen. Hij durfde van schrik niet meer naar ons tafeltje te komen.

Onze laatste avond in Mexico liep ten einde en we gingen voor de verandering eens op tijd slapen. Vroeg op de volgende ochtend, deze keer op tijd op het vliegveld. Vliegtuig vertrok ook nog op tijd.

Met een lichte vertraging landden we op Schiphol en wonder boven wonder konden we ook nog met de Schipholtaxi mee. Terug in het koude natte Nederland. Het lieve leventje is weer begonnen.