Gestrand

Onze reis van Antigua naar Guatemala City duurde niet lang, en na de koffie en peuk gingen we naar de bus die ons naar de grens zou brengen. We waren al gewend aan de jongens die mensen "ronselen"om de bus in te gaan.....
Ze roepen tegen iedereen "Frontera de Mexico?" en als je si zegt, hebben ze je rugzak al van je rug gepikt en 'm op het dak gelegd. Ook zo deze keer. We stapten in en konden vooraan in de bus gaan zitten. Wout pakte de kaart erbij, en vroeg aan de chauffeur naar welke grensovergang de bus ging. Onduidelijk antwoord. Na een paar keer vragen probeerde wout het anders.. "Gaat deze bus naar......?" weer geen antwoord. Het werd dus een surprise rit.

Na een paar uur rijden kwamen we bij een tussenstop, waar de bus werd bijgetankt en wij gesommeerd werden om over te stappen.We snapten er niks van. Alsnog gevraagd waarom we moesten overstappen. Weer geen antwoord. Wij dus toch maar in die andere bus. Het regende, onze rugzakken waren al overgeladen en de oorspronkelijke bus reed al weg. 's Avonds kwamen we bij de grens aan. Alleen niet de grensovergang waar we gehoopt hadden. Er zijn namelijk in het oosten van Guatemala 2 grensovergangen een in Cuauhtémoc en een in Tzapa. Geologisch gezien zit er alleen een bergrug tussen, maar vanuit Tzapa waar wij stonden was geen rechtstreekse nachtbus naar San Cristobal. Liever gezegd: er ging helemaal geen bus meer om die tijd. Een aardige vrouw, met haar zoon, wees ons de weg door de grensposten en we deelden een taxi naar de eerste stad, Tapachula die 38 km verderop lag. Daar aangekomen was er nog een klein kansje dat er een nachtbus naar San Cristobal ging. De taxi reed naar het busstation,waar de taxichauffeur even voor ons ging informeren. Helaas was de bus al weg en waren we dus gestrand in Tapachula.  De taxichauffeur bracht ons naar een hotel, waar we konden overnachten. Niet goedkoop, maar wel airco, kleuren tv, grote bedden en warm en koud stromend water (zei de receptionist). Het was half een en de taxi zou ons om half zeven weer ophalen, want de eerste bus zou om zeven uur gaan. Moeizaam vallen we balend in bed. Door deze verkeerde grensovergang hadden we dus een halve dag minder in San Cristobal. We wilden daar nog even sjoppen en de vakantie daar lekker afsluiten.
De wekker ging om zes uur.... Het ontbijt konden we niet aan meedoen omdat het vanaf zeven uur pas geserveerd werd. Grmbl.... zelfs geen koffie.... Slecht begin. Wout springt onder de douche en gilt na vijf minuten dat er geen warm water is. Hij springt in z'n kleren en sleurt de receptionist de kamer binnen om het euvel uit te leggen.
De receptionist geeft geen krimp, zet de wastafelkraan open, blijft er een kwartier naast staan en zegt: "Aqui, agua caliente...."(hier... warm water.).
Ondertussen had Anne even een druppie kou genomen om toch even een beetje fris te zijn, en stond de taxi al beneden te wachten, dus konden we niet nog even douchen onder, wat de receptionist noemde, het "warme" water.

Snel in de taxi naar het busstation, kaartje kopen en er achter komen dat de bus pas om negen uur zou gaan. GRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.

Na een paar redelijke koppen koffie en een tijd wachten komt dan de bus. Een rit van zes uur brengt ons naar San Cristobal.