Het hotel Best Western Majestic ligt aan het Zócalo (Plaza de Constitución), het grootste plein van Mexico City. Bij onze aankomst was het er een drukte van jewelste want er was een staking van leraren bezig. Allerlei kleurige tenten waren op het plein neergezet. Een bonte mengeling van mensen, geluiden en kleuren. Optredens van indianen met hoofdtooi die op tromgeroffel hun danskunsten vertoonden, een markt waar kleedjes, eten, suikerspinnen, tassen en schoenen luidkeels werden aangeprezen.
De stad is druk en vol. Kevers die als taxi dienen rijden af en aan. (levensgevaarlijk!!!!)
Wij kijken uit op het plein, waar het Palacio de Nacional
aan ligt. De binnenplaats bestaat uit een aangelegde keurige tuin. Op de
eerste etage zijn een aantal prachtige muurschilderingen die de geschiedenis
van Mexico weergeven. Van de Spaanse inquisitie tot het geautomatiseerde heden
is afgebeeld. Bijzonder veelkleurig en realistisch.Op het zelfde plein staat
ook de Catedral Metropolitana. De grootste kerk in Latijns Amerika, die je ook
van binnen gezien moet hebben. De verschillende bouwstijlen aan de binnen- en
buitenzijde zijn heel mooi om te zien.
We worden langzaam gek van het lawaai en de smog. Snel
weg uit deze wereldstad. We besluiten om
niet naar Chihuahua te gaan na een blik op de kaart. Het blijkt dat de
reis ernaartoe al meer als 24 uur gaat duren. Onze jetlag is nog te vers…
De meest gunstige busrit is die naar Tuxtla (richting Guatemala). Met een
beetje geluk doen we daar de hele nacht over.
De bus beschikt over een overuren draaiende airco. Met de ijspegels aan onze
neus proberen we wat te slapen.We dopen de bus om tot
“El Frigo (rifico)”.
Tip: Ga met een lange broek en T-shirt in de bus zitten, en bedek je voorkant met een trui of deken, (trek de trui niet aan, anders wordt je rug wel warm, maar kan de voorkant niet warm worden….
Vroeg in de ochtend arriveren we in Tuxtla en de stad
lijkt ons niet prettig. Het is er druk en vies. Met de kaart op schoot zoeken
we een volgende bestemming. Eensgezind kiezen voor San Cristobal de las
Casas.Nadat we de bus zijn uitgestapt en de nieuwe kaartjes hebben gekocht
komen we er achter dat in “El Frigo rifico” een van onze waterflessen was
blijven hangen.
We overleggen….De fles was nieuw, en koelt goed, we hebben nog een uurtje
voor de volgende bus en we besluiten er werk van te maken.
Wout gaat naar het kantoortje en in handen-en-voeten-spaans weet ‘ie de man
achter de balie duidelijk te maken dat er wat was blijven liggen in de bus….
Eerst maar eens duidelijk maken dat wij geen Amerikanen zijn: “soi hollandes,
non gringo”…. De man alarmeert meteen het hoofdstation waarheen de bus was
vertrokken, andere kant van Tuxtla. Ondertussen weet de helft van het toch
niet al te kleine busstation waar we zaten, dat we wat in de bus hebben laten
liggen. Er wordt druk overlegd en het kantoortje loopt vol. Wout moet handen
schudden, en ola, con esta, enzo.
Na nog een overlegje kan Wout met een van de personeelsleden mee naar het
andere busstation, worden onze kaartjes omgeruild voor kaartjes voor de bus
die een uur later gaat, en blijft Annemarie met de bagage (niet helemaal fijn,
maar het is ff niet anders). De reis gaat per Coöperativo, (kleine mitsubishi
bestelautootjes waar tien mensen worden ingepropt en die je voor 3 pesos naar
de andere kant van de stad rijden) naar het andere busstation. Daar krijgt
Wout tegen inlevering van een van de buskaartjes de fles terug. Terug per
coöperativo, en een half uurtje later terug bij het busstation van
vertrek, al het personeel bedanken.
Ondertussen was Annemarie aan de babbel geraakt met een oud vrouwtje met baby
Ze vertelde hele verhalen over van alles wat Annemarie natuurlijk niet kon
verstaan. Op haar beste Spaans probeert ze er wat van te maken, dit valt niet
mee. Spaans heeft veel weg van Frans maar is toch net ff anders.
Het is zover, we kunnen instappen. De rit gaat ongeveer 2 uur duren, is ons verteld.