Het eerste wat we deden toen we aankwamen in San Cristobal, was even goed naar de wc. Het leek wel of we van vakantie thuis kwamen. Menigeen die dit leest kent dit wel (grijns).
We pakten onze bagage en gingen naar ons "vaste" hotelletje, waar we met open armen werden ontvangen. De kamer naast onze oude kamer was vrij en ook daar voelde  het als thuiskomen. Ondanks het sobere interieur van het kamertje (twee smalle bedden, een stoel, een tafel en een nachtkastje) was het weer fijn om hier te zijn. Het warme water van de douche verkwikte ons en spoelde de laatste restjes slecht humeur weg. Snel naar het internet café aan de overkant, waar we ook weer hartelijk, met veel handgeschud, werden ontvangen.
Na de website te hebben geüpdatet werd het tijd om wat rond te lopen, geld te wisselen, onze was door het hotel te laten doen en wat te gaan eten.

Waar beter eten dan in El Gato Gordo? (de dikke kat).

Na een feestmaal waar Alberto en Rosie hun ballet weer bij opvoerden, zijn we lekker blijven zitten. Genietend van de daquiri lemons, de goeie muziek en de fijne sfeer. De baas kwam er bij zitten en als het aan hen had gelegen, hadden we er de volgende morgen nog gezeten. We hadden andere plannen, dus om een uur zijn we toch maar afgetaaid.

De volgende dag om half vier zou de bus weer verder gaan richting Mexico city alwaar we om 7.30 uur zouden aankomen. We hadden nog een halve dag om afscheid te nemen van een favoriet plekje wereld. We gingen sjoppuh.
De handelskunst van Anne en Wout was al aardig getraind en we wisten waar we moesten zijn. Om half drie hadden we alles wat we wilden, en zijn teruggegaan naar het hotel. Vandaar met de taxi naar het busstation voor "The Final Trip."