Het is zondagmiddag 9 Juni 14.00 uur. Het regent en het onweert zo hard dat we het gevoel hebben in Nederland vakantie te vieren. Vanmorgen hebben we in de stralende zon een wandeling gemaakt naar een heel minuscuul kerkje boven op een berg. Het was een zware klim maar het uitzicht maakte veel goed. Het kerkje stelde geen fluit voor natuurlijk maar stond vol met bloemen en plastic prut. Wel aandoenlijk.
Gisterochtend werden we om 7 uur opgehaald om aan een tocht naar Palenque te beginnen. Het is 4 uur rijden over slingerweggetjes. In onze Van kunnen maximaal negen mensen, we worden er met z'n tienen ingepropt. Een gemêleerd gezelschap uit Spanje, Mexico, Limburg, Colombia, Engeland, en wij.... De Chauffeur is een echte Nikki Lauda, gierende banden, inhalen waar dat voor ons een zelfmoordpoging zou zijn, zo erg dat de Spaanse vrouw na een uurtje wagenziek wordt. Haar man scheld de chauffeur uit voor Fitipaldi, en daarna gaat het een stuk rustiger. Halverwege maken we een stop bij Agua Azul, prachtige watervallen in een stuk jungle. Bijzondere kleuren en geuren. Aquamarijnblauw van het water wat overgaat in knalgroen van de jungle. Volgens onze reisgids zijn er meer dan 500 watervallen hier variërend in hoogte van 3 tot 30 meter. Dit idyllische plekje moet op alle lichtgevoelige beeldmateriaal worden vastgelegd. We gaan als Japanse toeristen tekeer. Wauw.

Tijdens een van de acties vergeten we dat het glad is van de algen op de stenen, en Annemarie maakt een gigasmak. Snijdende pijn, angst dat er iets gebroken is, slaat toe. Anne ligt in een niet al te fijne houding op de stenen, schreeuwend van de pijn. Snel stromen er heel veel mensen toe om te helpen. Een van onze Mexicaanse medereizigsters is paramedic, zij concludeert dat er niets gebroken is. Nadat Annemarie weer op haar benen staat, ondersteund door zoveel mensen als er maar onder haar armen passen, is de volgende zorg hoe nu weer naar beneden te komen van de hoogste waterval. Dit gaat voetje voor voetje en Wouter zegt bij elke stap:"Het is hier niet glad, zet hier je voet maar neer". Zwart voor de ogen van de pijn kruipt Annemarie weer in het busje waar we mee zijn gekomen. Na een paar minuten gaat het weer wat beter en we vervolgen onze trip.

De volgende stop is Misol Ha, ook dit is een waterval. Helaas zien we daar niets van omdat Annemarie zo beroerd is van de val en de hobbelige rit. We gaan op het terrasje zitten en drinken wat. Na een tijdje wil Annemarie graag liggen en gelukkig kan dat in het busje. Na een half uurtje wordt de reis voortgezet. Annemarie voelt zich nog steeds heel slecht, en vraagt voor de zekerheid een plastic zakje, voor het geval ze te misselijk wordt. De hobbelige weg zorgt binnen tien minuten voor de vulling..... Hierna een super opgeklaard gezicht van Annemarie die (zover mogelijk) stralend zegt: "He he, dat lucht op...". Alleen een verschrikkelijk zware koppijn en een pijnlijk stuitje doen hun werk nog.

Einddoel is Palenque, de belangrijkste archeologische vindplaats in Mexico. Eens de hoofdstad van de Maya’s die er kwamen in 100 v. C. De sfeer is er mystiek en vredig. Enorme tempels en tombes geven je het gevoel weer terug in de tijd te gaan. Er staat een piramide met daarin het graf van de heerser van Palenque “Pakal”. Daar rond te lopen midden in meer dan 2000 jaar  geschiedenis voelt bijna als heiligschennis. We voelen ons een met de Mayacultuur. Een gids leidt ons er rond want het is er zo groot en overweldigend dat je er gemakkelijk verdwaald. (niet prettig als je in de omringende jungle verplicht Tarzan en Jane moet spelen). Het gekrijs van apen om ons heen geeft het geheel nog iets extra spannends. Men is nog steeds bezig met opgravingen van tempels die nog overwoekerd zijn door de jungle.
Een bijzonder indrukwekkende ervaring dat Palenque.

Terug naar Hoofdpagina